පත්තර කියවීම

 ඉස්කෝලේ යන දවස්වල ඉදන් මගේ විනෝදාංශ අතර පත්තර කියවීම අංක එකටම වගේ තිබ්බා. මුලින්ම පත්තරේකට කියලා කියවන්න ලැබුනේ අපේ අම්මා හැම සතියකම වැඩ ඇරිලා එනකොට අරගෙන එන චූටි තරු පත්තරේ. ඊට පස්සේ කැකුළු පත්තරේ. ඊටත් පස්සේ බිංදු, හපනා, විජය වගේ පත්තර කිහිපයක් කියවන්ඩ ලැබුනා.

පස්සේ පස්සේ ලංකාදීප, දිවයින වගේ පත්තරත් කියෙව්වා. ඒත් දැන් නම් ඔය එක පත්තරයක්වත් කියවෙන්නේ නැති තරම්. පත්තර පිටුවක් කියවන්න ලැබුනොත් ඒක අනිවාර්යෙන්ම අම්මා බත් එක ඔතලා දීපු පත්තර පිටුව !

ඒ උනත් ඒ පිටුව කියලා බලන්නේ නෑ. ඒකත් කියවලා දානවා.

ඔන්න ඔය පත්තර පිටුවක ලිපියක් තිබ්බා. ඒක ඔය ධනාත්මක චින්තනය වගේ මාතෘකාවක් යටතේ ලියපු ලිපියක්. මම ආස නැති මාතෘකාවක් තමා ධනාත්මක චින්තනය කියන්නේ. ඒ උනත් කන ගමන් යන්තන් උඩින් පල්ලෙන් කියෙව්වා.

ඒ ලිපියේ එක තැනක තිබ්බා මෙහෙම දෙයක්.

ගොඩක් වෙලාවට අපි ලස්සනට ඇඳ පැලදගෙන ගමනක් බිමනක් යනකොට හරි එහෙම නැත්නම් පාර්ටියකට යනකොට අපේ යාළුවෙක්ව මඟදි හම්බ උනා කියමු. එතකොට ඒ යාළුවා,

"මචං ලස්සන ෂර්ට් එකක් නේ. ! මේ ෂර්ට් එක උබට මාර මැචින් !" වගේ දෙයක් කිව්වා කියමු.

එතකොට කවදාවත් "මේක මගේ නෙමේ බං යාළුවෙක් ගෙන් ඉල්ල ගත්තේ ..." වගේ දේවල් කියන්ඩ එපා ලු.  තමන් ඇඳන් ඉන්න කමිසය අනුන්ගේ උනාට එහෙම කිව්වම කවදා හරි ඔයිට වඩා ලස්සන, තමන්ගේ සල්ලි වලින් ගත්ත ඇඳුමක් ඇදගෙන යනවා ඒ යාළුවා දැක්කම හිතන්නේ ඒකත් කාගෙන් හරි ඉල්ල ගත්ත ඇඳුමක් කියලා ලූ.

ඒ නිසා යාළුවා අරම දෙයක් කිව්වම "ස්තුතියි" කියලා විතරක් කියන්ඩ ලූ.